mgr Paweł Wąż

Osteopata – dyplom OSD po 5,5 roku szkolenia podyplomowego
mgr Fizjoterapii (Rehabilitacja AWF Warszawa), certyfikowany terapeuta manualny

kom: 511711500

pawelwaz@gmail.com

O mnie

Kwalifikacje zawodowe i dodatkowe kursy specjalizacyjne (postanowiłem tu z przyczyn pragmatycznych przytoczyć tylko bazowe uczelnie i metody pracy, bez uwzględnienia całego szeregu szkoleń i sympozjów uzupełniających i rozwijających):

– Absolwent Wydziału Rehabilitacji Akademii Wychowania Fizycznego im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie (tytuł magistra)
– Ukończone systemowe studia holistycznej medycyny manualnej – 3 lata SCOM (Sutherland Colege of Osteopatic Medicine), kontynuacja 2,5 roku OSD (Osteopatishe Schule Deutschland) – dyplom
– Ortopedyczna terapia manualna według metody Kaltenborn – Evjenth (dyplom)
– Medyczny trening stabilizacyjny według metody Kaltenborn – Evjenth
– Metoda mechanicznego diagnozowania i terapii bólów kręgosłupa McKenzie – moduł A i B
– PNF (prioprioceptive neuromuscular facilitation)
– Metoda Tapowania – Kinesiotaping
– Instruktor sportów siłowych
– Regularnie poszerzam swoją wiedzę na warsztatach i kursach osteopatii typu Masters jak i szkoleniach dla fizjoterapeutów

W zakresie szkolenia Osteopaty zawiera się między innymi:

-Kompleksowe podejście do diagnozowania i leczenia dysfunkcji tkankowych, w tym mięśniowo-szkieletowych, gdzie leczenie uwzględnia metody:
a. bezpośrednie (mobilizacje narządów i tkanek, pchnięcia bezpośrednie „nastawcze czy kręgarskie”, techniki parametrów złożonych)
b. pośrednio – funkcjonalne (np: metody Sutherlanda, Jonesa, terapia powięzi, techniki energii mięśniowej i inne)
-Terapia Cranio-Sacralna (czaszkowo – krzyżowa)
-Terapia Visceralnej (narządy trzewne)
-Generale Osteopathic Treatment

Twócą Osteopatii i jej pionierem w ostatnim 20leciu XIX wieku był amerykański lekarz Andrew Taylor Still. Opiera się ona na takiej samej anatomii, fizjologii i semiologii (dział doyczący objawów chorób, ich rozpoznawania i segregacji) jaka znana jest nam ze współczesnych Akademii Medycznych i oparta jest na analizie takich cech tkanki jak: jej ruchomość, stosunek do innych tkanek i ich wzajemna przesuwalność, konsystencja, wrażliwość na palpację, temperatura,… Zaburzenia w obrębie ww. parametrów mogą stanowić wyraz jej dysfunkcji lub/czy choroby związanej ze złą adaptacją bądź jej brakiem w reakcji na uraz, stres, jej degenerację czy infekcję. Zadaniem Osteopaty jest poprawa wyżej wymienionych parametrów w celu uruchomienia i optymalizacji mechanizmów autoregulacyjnych organizmu czyli inaczej – aktywację procesu zdrowienia. Wykorzystuje się tu techniki manualne przywracające tkance jej naturalną ruchomość, poprawia unaczynienie, stymuluje zaopatrujący ją układ nerwowy. Osteopatia opiera się na kilku założeniach bazowych:

1. Organizm ma zdolność do samoleczenia
2. Struktura i funkcja tkanek są nierozłączne i od siebie zależne, wpływając na siebie na zasadach sprzężeń zwrotnych w aspekcie czasu
3. Organizm stanowi jedność i nie jest połączeniem niezależnych części ciała
4. Prawidłowe ukrwienie i unaczynienie są kluczowe w procesie leczenia czy reorganizacji tkanki

Osteopatia, jako forma pracy z pacjentem, bazująca na możliwie najpełniejszej znajomości anatomii (w tym palpacyjnej) i fizjologii człowieka jak i bardzo rozwiniętej filozofii postępowania z chorą tkanką i pacjentem, pozwala szeroko patrzeć na zagadnienie zdrowia i uwzględniać jego wieloczynnikowość. Daje to możliwość pracy z bardzo szerokim spektrum schorzeń i dysfunkcji tkankowych, które mogą wpływać na problemy pacjenta, niezależnie od ich rodzaju.

Tak nie należy kojarzyć osteopatii wyłącznie (jak jest najczęściej postrzegana) z technikami kręgarskimi, czy schorzeniami kręgosłupa. Rozwijała się ona bowiem w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej przez ponad 100 lat i uwzględnia „pracę” na wszystkich tkankach, przy założeniu, że jedne dysfunkcje tkankowe mogą mieć wpływ na inne i je utrwalać bądź potęgować.

W trakcie szkolenia przedstawiane są zagadnienia pracy na układzie kostno-stawowym, narządach wewnętrznych, czaszce i układzie nerwowym (zarówno ośrodkowym, obwodowym jak i autonomicznym), zagadnienia pracy z pacjentem naczyniowym, ginekologicznym, urologicznym, praca z dziećmi, ciężarnymi itp…

Przykłady schorzeń trudno tu wymieniać, gdyż są bardzo szerokie a poprzez wpływ na stan funkcjonalny tkanek , możemy wpłynąć na jej możliwości reparacyjne (kluczowe okazuje się tu wiedza o zaopatrzeniu naczyniowym i neurologicznym tkanki) jak i obraz schorzenia poczynając od migren porzez dyskopatie, bóle pleców na różnym tle, schorzenia stawów, wady postawy, schorzenia internistyczne, blizny pooperacyjne i stany pourazowe na stresowych zespołach napięciowych kończąc…
Praktycznie, znając anatomię i fizjologię tkanki, możemy spróbować wspomóc procesy leczenia niezależnie od ich pochodzenia i tym samym poprawić stan pacjenta.